Bugün olduğu gibi 40 yıl önce de sermaye çevreleri ve güdümlü sendikalar demokratik sınıf sendikacılığını yok etmeyi hedeflediklerinde, aydınlar Türkiye'de işçi sınıfı var mı, yok mu tartışmaları yaparken Türkiye İşçi Sınıfı şalter indirip sendikal hak ve özgürlüklerine sahip çıktı. Türk-İş ve Disk’te örgütlü işçiler ile sendikasız işçiler omuz omuza sokağa çıkarak hem tartışmalara son noktayı koydu hem de saldırıları geri püskürttü.

İşçi sınıfı üzerindeki baskı ve yıldırma politikaları hükümetler ve işverenlerce bugün de katbekat artarak sürdürülüyor. Hükümet iktidara geldiği günden beri sendikal hak ve özgürlükler önündeki engelleri kaldırmak şöyle dursun AKP 12 Eylül darbesi ile getirilen yasaklara tümüyle sahip çıkan politikalar geliştiriyor. Özelleştirme, taşeronlaştırma, esnek çalışma politikalarıyla işçileri sendikasızlaştırırken güvencesizleştiriyor, yoksullaştırıyor, köleleştiriyor.

12 Eylül Darbesini “bugüne kadar işçiler güldü, artık gülme sırası bizde” diyerek alkışlayan sermaye 30 yıldır gülüyor, kapital krizinin bedelini işçilere emekçilere ödeterek karına kar katıyor.

Bizler, “yılgınlık yok direniş var” şiarı, 15-16 Haziran direnişinin ışığı ve mirası ile dünyayı emekten yana değiştirmek için eşit, özgür, adil, barışık bir dünya kurana kadar mücadele etmeye devam edeceğiz.

Direniş hakkında ayrıntılı bilgi için tıklayınız.